Even na 14 uur sijpelen de 25 vrijwilligers, die zich hebben opgegeven om de bijzondere vergadering bij te wonen, ons huis binnen… de warme gezelligheid in het geroezemoes vult de onthaalruimte en doet meteen vermoeden dat het alweer een toffe ontmoeting wordt…

Tijdens de werkvergadering wordt serieus doorgedaan, zonder afleiding, maar wel met taart en koffie als aangename begeleiders… Danielle begeleidt ons doorheen de verschillende onderwerpen, waarbij we nadenken over de talenten en competenties van een vrijwilliger, de sterktes van ons huis… even reflecteren over wie en wat je bent kan ervoor zorgen dat we waakzaam blijven voor de noden van onze opdracht…

Een opvallende quote die plots valt, blijft hangen:
vrijwilligers zijn de ingrediënten van een cocktail, waarbij onze verantwoordelijke Danielle, alles shaket tot de perfecte mix…

Rond 17 uur verleggen we de focus naar het ontspannende deel van de dag. We trekken met z’n allen naar de bowling, waar ook enkele mensen van het vaste team aansluiten. Dat doet deugd, weer eens met z’n allen, zonder onderscheid genieten van samen zijn. We starten met twee spelletjes bowlen over meerdere banen. Als fotograaf is het fantastisch om al die emoties af te lezen en een poging te doen om die vast te leggen, soms wat onscherp, maar zo de sfeer van het moment weergevend…
jammer dat het geluid niet mee kan opgenomen worden… de applausjes, wanneer iemand onverwacht goed gooit, de zuchten als het een goot wordt of handje klap, wanneer de 10 kegels in één keer omgegooid worden… het is gewoon genieten…

Aan tafel gaan de gesprekken door met anderen als compagnons… zo merk je meteen dat we één grote vriendengroep zijn… praten doe je met elkeen…
Mensen die van ver komen, beginnen zich na het dessert klaar te maken voor vertrek. De groep wordt steeds kleiner, de ambiance blijft tot ook de laatste plakkers de deur achter zich toe trekken…

Zo’n dagje samen is de lijm, die ons als groep bijeen houdt en ervoor zorgt dat we er blijven voor gaan…